‘ermiş’ten ‘deli’ye mektup

Ruhuma çiçekler açtıranım,

Bu rüzgarlar artık bizi bize taşımıyor görüyorsun ki.

Çuvalımda bir dünya kırık kalp; birazı bana ait, birazının failiyim. Sürüklemekten epey yorulmuş gibiyim. Sana ucundan tut diyemem. Görüyorum kollarının zayıflığını.

Masum ruhum,

Uçsuz bucaksız gördüğün seçeneklerin arasındaki patikalar, benim bulunduğum yerden pek belirgin. Ne var ki gözlerimi veremem sana. Hiçbirimiz almayı beceremedik başkalarının gözlerini. Elimizden tutulmadı. Gidilmiş yolların hangisi doğru bilemedik.

Sana bir harita vermek, ne benim ne de başkasının haddi. Tek yapabileceğim kendi yolumu anlatmak. Sen bunu seçme diye. Sen ne olursa olsun kendi yolunu seç diye.

Ben doğruyum, dersem suratıma gül. Yemin ederim ki yaptığım her şey yanlış. Yemin ederim ki kimse doğru değil; herkes haksız.

Ve sen bir istisna değilsin. Kendine yüklenmen yersiz.

Görüyorsun; biz kaybolmuş ruhlar pek severiz tutunacak bir rehber aramayı. Ben sana tutundum. Belki sen de deneyeceksin birine tutunmayı.

Ve göreceksin ne kadar aptal olduğumuzu. Bu yol rehberlerin rotasında değil.

Çuvalıma kalbinden parçalar attıysam bil ki farkında olmadan içini doldurduğun o çuvalda bana ait bir parça taşıdığın içindir. Bu hayatta bütün parçalar karşılıklı alışveriş halindedir.

Özürlerine karşılık az özür dilediysem, teşekkürlerine karşılık fazla teşekkür ettiysem, sevgine denk olmayı bilemediysem yolum bana bunları öğretecektir. Yollar en iyi öğretmendir.

Bir gün ayak izlerime rast gelirsen, cebimden dökülen tohumların başkalarınca sulandığını göreceksin. O çiçekler açtıysa selam vermekten çekinme, çiçeklerin işi kin gütmek değildir. Işığımı yansıtmak için oradalar.

Ve küçük yavrum,

Hiçbir şey için kendini ya da başkalarını suçlama. Öğrenmek hata yapmak demektir. Kendine de bunu sık sık hatırlat.

Yolun sevgi ve ışık dolsun.