rastlantı

Bu başkasının el yazısı değil, bu benim öyküm. Akan insanlar, akan mekanlar, akan olaylar arasında bir yerde ellerime bakıyorum. Ellerimde bir buhar, ışıklar seli. Parmaklarımın arasından dokunuşlar geçiyor hissediyorum.

Bugün iki insan girdi hayatıma, dün iki insan çıkmıştı. Birbirlerinden habersiz. Ben gidenin yerinin daha iyisiyle dolduğunu ancak ellerimde dolaşan ışıklarda görebiliyorum. Sonra sıkı sıkı tutmaya çalıştığım ışıklar geliyor aklıma. Öyle büyülü güzellikte renkleri vardı ki hep kalsın istiyordum. Nasıl tutulur bir ışık avucunda? Elimde duran bana dokunan parlak renklerin tutulunca gitmeyen şeyler olduğunu ne düşündürdü zihnime? Sersemlemişim. Sersem gibiymişim.

Bak şimdi mesela o kadar insan aktı, bazısı daireler çizerek geri geldi ve yine aktı. Ama kalmadı hiçbiri hep aktı. Ben de akıyordum elbet. Onların akışını izlerken fark etmedim bile. Bazısı elimdeki ışığı kıskandı kendi ellerine bakmadan. Bana dokunduğunu zannettiklerim ellerimdeki ışığı çalmaya çalışmış. Bu uğultu benden değilmiş. Ellerimde gördüm hepsini.

Bak bu dünya akmış. Bak güneş akmış. Ay akmış, yıldızlar akmış. Benim için, hepimiz için akmışlar üzerimizde. Birbirimize bakarken görmemişiz kutup yıldızının akışını. Asıl ışığı. Yönümüz bilinmeyen, adımlarımız tenha, kısık. Sana yetişmeye çalışmışım, bana yetişemediğin için kızmışsın. Nereye yetişmeyi amaçladık? Yola birlikte mi çıkmıştık sahi?

Sustum. Uğultu sustu. Koşmayı bıraktım, akışı gördüm. Işığı tutamayacağımı anladım, seyre daldım. Kendimden çıktım, kendime daldım. Korkumu gördüm, öfkemi sevdim, umuduma sarıldım. Başka bir dil konuşuluyor içeride, gözümü kulağımı kapattım. Kabul ettim.

Kabul ettim gidebilmeni. Derin bir nefes gibi kabul ettim. Her kimsen, her neresiysen, her neysen. Olmadığını, senin için olmadığımı kabul ettim. Ellerimi kabul ettim. Kendi ışığımı görmeyi kabul ettim. Aktığımı gördüm, akmayı kabul ettim. Korkumun içi boş cüssesini gördüm onu azat ettim. Sevgimin köşeye sıkışmışlığını gördüm onu da azat ettim.

Ve böylece kendime rastladım. Böylece kendi hikayemi gördüm. Akan hiçbir şeyin önemi kalmadı. İnan ki bunun ötesinde kelimeler gereksiz.

Sevgiyle.